Haziran, yeşilin kırk tonunu yansıtan, çiçeklerin her türünü açtıran, tomurcukları coşturan, çiçeği tohuma durduran aydır aslında. Bahar sonu, Yazın başlangıcıdır. Her yürekte bir yenilenme, yeşerme duyumsanır. O nedenle bütün canlılar yeşerir Haziran’da. Bu yeşermenin en çok da şairler, yazarlar farkındadır. Ondandır belki de şairin ‘Haziran’da ölmek zor’ demesi.
Kocaeli Büyükşehir Belediyesi, kent genelindeki eski yapıların restorasyonu için proje desteği veriyor.
İFSAK, 2009–2010 sezonunu, 1 Ekim Perşembe günü düzenlenecek bir kokteylle açıyor. Yeni sezonda, İFSAK üyelerine, atölye çalışmalarından fotoğraf sergilerine zengin bir program sunulacak.
Yarpuzu bilmeyen yoktur diye düşünüyorum. Yaşar Kemal’in romanlarında önemli bir yeri vardır. Öyle ince anlatır ki, kitabı okurken kokusunu duyar insan. Gerçekten de yarpuzun ferahlık veren bir kokusu, serinlik veren bir görüntüsü vardır. Su kıyılarında alımlı bir gelin gibi her rüzgârda savrulur.
“2004 yılının Şubat ayı başıydı. Akşamüzeri Aytekin Kuş Safranbolu’dan aramış ve kötü haberi vermişti: Süha Arın, uzun süredir hastalıklarıyla verdiği yaşam mücadelesini kaybetmişti. Süha Arın başarılı bir yönetmendi ama ben onu hep Safranbolu’yu dünyaya tanıtan kişi olarak gördüm. Benim ilham kaynağımdı.
Antalya’da yaşayanlar için yaz mevsimi biraz da konuk mevsimi demektir. Yaz gelince hepimizin evi renklenir, neşelenir, zenginleşir. Hele bir de konuklarla aynı dilde değil de, aynı dili konuşuyorsak çok daha keyifli geçer yaz. Benim de öyle oldu. Konuklarım, sürekli yüreğimde taşıdıklarımdı.
Baharda üç kadın, her işimizi bırakıp Dirmil’e gittik. İş bekler, ama bahar beklemezdi. Hani şu yüzlerce yıllık adını değiştirip ‘Altınyayla’ yaptıkları Dirmil’e. İyi ki de gitmişiz. Bu yıl yağmur bol yağınca, bütün gözeler açılmış. Her yerden kaynak suları fışkırmış. Otlar, çiçekler diz boyu yükselmiş.
Bir insanın başına gelebilecek en büyük felaketlerden biri, bir deniz gözlüğüyle suya dalıp, hiçbir deniz canlısına rastlamamak olsa gerek. Tıpkı, karada sokağa çıkıp, hiçbir ağaca ve insana rastlamamak kadar ürkütücü bir şey bu. Bu Yunanistan’ın Arki Adaları’ndaki eski bir yanardağın gölet olmuş sularında yüzerken aklıma geldi. Büyük bir nefes alıp, dibe daldım. Ve şükür ki, orda beni bekleyen yosunlar, yosunlar arası gezinen turuncu balıklar ve ağzında tığ taşır gibi sivri bir burunla ilerleyen küçük balıklar vardı.
Almanya bu kışı çok sert geçiriyor. Yıllardır yağmayan kar, sanki bu yılı beklemiş gibi üst üste yığıyor. Hava raporunu izlerken insanın ta içi üşüyor. Öyle bir haber düştü ki ekrana, işte o zaman üşümek neymiş görüverdik. Bütün dünya iliklerine dek ürperdi. Yüreğimizin ortasına kocaman bir çığ düştü. Soğuk mu soğuk, acı mı acı. Hele benim yüreğim, olayın kentini, okulunu öğrenene, torunlarımdan haber alana dek ha durdu ha duracaktı. Haberi alınca sevindim mi? Tabiî ki hayır, hem yok yere giden gencecik fidanlara, hem de masum bir çocukken canavar yapılan Tim’e yandı yüreğim.
Tarih içinde nadide bir hazine gibi tüm doğallığıyla karşımıza çıkan, kent ölçeğinde korumanın en güzel örneği Safranbolu; 2000 tarihinden beri düzenlenen Altın Safran Belgesel Film Festivali; 2004 yılından bu yana uluslararası ölçekte düzenlenmektedir. Bu yıl, 24 – 26 Eylül 2009 tarihlerin de Uluslararası Altın Safran Belgesel Film Festivali’nin 10. gerçekleşecek.
Haber: Şener Aslan
