Agra’da bir yer bulup yerleşince Ankara’da Pakistan Konsolosluğu’nda tanıştığımız ve yol boyunca ara ara haberleştiğimiz Mirza ve Yavuz’a burada olduğuma dair mesaj göndermek üzere dışarıya çıktım. Hangi guest houseda olduğuma ve oda numarama dair bilgiyi mesaj geçip odaya geri döndükten bir yarım saat sonra tıklanan kapı sesini duyduğumda doğrusu şaşkındım.
Belki görülecek çok yer var ama Baharganj’dan dışarıya çıkmadım. Öylesine dolanıp durdum; caddelerde, sokaklarda, dükkânlarda. Yaşamın ritmini duymaya çalıştım, insanların ritmini, sokakların ve eşyaların. Onu hissetmeye çalıştım; duran ve hareket eden yaşamı…
Bir yer aramak üzere yürürken, aynı anda da güle oynaya el ele tutuşarak yanımdan hızlı adımlarla geçen, aynı yaşlarda iki küçük kız çocuğunun sallana sallana yürümelerini izliyordum. Sırtlarında minik çantaları, okuldan eve döndüklerine işaret ediyordu. Onlara selam verdim, nereli olduklarını sordum. Annelerinin Amerikalı, babalarının da Hintli olduğunu ve burada yaşadıklarını söylediler.
Her şey güzel de bu bir yere gidememek, program dâhilinde olmak uzun sürede insanda ‘gitme’ isteği uyandırıyor. Süre tamamlanmak üzere ve nitekim benim gitme zamanım sinyal vermeye başladı bile. Tushita’dan ayrılırken değişik bir deneyime, yeni arkadaşlara, ormanın içinde yaşamaya, dallarında oradan oraya zıplayan maymunlara alışmak üzereydim; hayatımın geri kalanında özleyecek kadar. Vedalaştık, herkes diğerine iyi [...]
Kütüphanedeyim. Birçok kitap var, kesinlikle okumak isteyebileceğim türden kitaplar ama maalesef dilden dolayı bu imkânsız. O nedenle şöyle bir göz gezdirmek durumunda kalıyorum. Kütüphaneyi dışarıdan bir perde ayırıyor. Duvarda kocaman bir Hindistan haritası var. Şu an Dharamsala’yım ve buradan nereye gideceğim? Büyük bir ihtimal Yeni Delhi’ye…
Sabah oda arkadaşımın alarmıyla uyandım. Yüzümü yıkadım. Dişlerimi fırçaladım ve sabah meditasyonuna katılmak üzere gompaya doğru yürümeye başladım. İçeriye girdiğimde herkes yerini hemen hemen almıştı. Minderime oturdum ve bağdaş kurdum. Linda’nın gong sesine dokunmasıyla sessizlik başladı. 15 dakika kadar öylece kaldık ta ki gong sesini yeniden duyana dek.
Yoga derslerini hem eğlenceli buluyor, hem de bedenimin değişik duruşlarla nasıl hissettiğini deneyimliyorum. Zorlandığım her hareket bedenime koyduğum sınırları esnetirken aynı anda da beni esnetiyor, biliyorum.
Bugün Dip Tse Chokling Manastırı’ndan ayrılıyorum. Gelişler ve gidişlerin, ‘merhaba’ ve ‘hoş çakal’ların, yolların birleşip ayrılmasının ne kadar doğal olduğunu hissettirdi bana burası. Duygusallığı katmadan minnet duymayı, acımadan merhametli olmayı düşündürdü.
Orsella’nın yanına döndüğümde hala orada oturuyordu. Ben de yanına oturdum. Vadinin karşı tarafında, epeyce yukarılarda yaşayan bir Lama’dan bahsetti bana. En tepelerde birkaç manastır gördüm. Manastırların en tepeye bir kuş gibi konmuş gibi göründüklerini düşünürken Orsella bunun özellikle tercih edildiğini, insanın kendi ruhsallığına çekildikçe yukarıya, gökyüzüne yakın olma isteğinin doğal bir şekilde oluştuğundan bahsetti. Manastırlarda [...]
Öyle güzel bir sebze çorbası ki bu; içine ne koyuyorlar bilemedim ama karışım, baharatlar ve yağlarla beraber tadılası bir hale dönüşüyor. Manastırın konuklar için ayrı bir mutfağı var. Ve ücret karşılığı önceden yemeğe katılma durumunu haber vermek kaydıyla yemek yenilebiliyor. İsmimi akşam yemeği için tahtaya yazdım.
