1930 yılında Fransızlar tarafından yapılan, Bodrum’un en güzel yerlerinden birinde denizcilere göz kırpan fener artık Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü tarafından 10 yıllığına kiraya verilerek restaurant hale getirilmiş.
1911 yapımı Anamur Feneri’ne gelmeden önce fener bekçisi Hüsnü Genç ile telefonda konuşup Anamur girişinde buluştuk. Fenere doğru yol aldık. Antik kentte indikten sonra da 2 kilometrelik bir yürüyüş mesafesi ile fenere vardık. Manzara eşsizdi yine tüm fener manzaralarında olduğu gibi…
1911 yapımı olan Alanya Feneri’ne vardığımda fener bekçisinin eşi ve çocukları evdeydi, telefon ederek çarşıya giden bekçi arkadaşımız da gelince belgeselim hakkında bilgi verip gereken Kıyı Emniyet Genel Müdürlüğü’nden iznimi gösterince sıcak bir karşılama ile ‘ramazan’ olmasına rağmen seferi olduğumuzdan su ve kahve ikramı ile sohbete başladık.
Aynı korkuları, aynı beklentileri, aynı yaşam biçimlerini destekleyen… Ve bir şekilde içimizdeki o sesin yükselmeye imkân bulduğu ve bizi kendi yaşam yolumuza çağırdığı gerçeğini fark ettiğimizde başlayan dönüşüm…
Rengârenkti Anadolu’nun her köşesi; mevsimlerin her dem yeniden boyadığı bir tuval gibi göz alıcı renklerle bezeliydi. Kendine özgü renkleriyle nice uygarlıklar üretti koynunda bin yıllarca ve arzulanan bir coğrafya oldu tarih boyunca. Toprağı doğurgandı, başı dumanlı dağlardan köpürerek akardı berrak suları ve eşsizdi yemişleri. Çeşit çeşitti üzerinde yaşayan canlılar. Bozkırlarında, sulak alanlarında, ormanlarında, koşar, uçar [...]
Şamanlar aynı zamanda insan olmaktan büyücü olmaya giden o gözle görülemeyen ama dönüşülmesi mümkün olan ancak aklımızla algılayabileceğimiz şekilde anlamamıza imkân vermeyen o yolda yürürler; sonsuzluğa doğru…
Artık geri dönüş başlıyor. Kahvaltıdan sonra hemen yola koyuluyoruz. Gece yağan şiddetli yağmur yüzünden Borjomi yolunda heyelan olmuş. Mecburen geldiğimiz yoldan Batum’a döneceğiz.
Onun üzerine düşünmeden edemiyorum. İran, Pakistan, Hindistan ve Nepal yolunda hep at dikkatimi çekmişti. Bu yolculukta ise (Suriye, Lübnan, Ürdün ve Mısır) hep kartal görüyorum. At beni kartala götürdü…
Sabah kahvaltısından sonra Tiflis kent merkezinin batısındaki Vake’de yer alan Tiflis Etnografya Açıkhava Müzesi’ne gidiyoruz. Müze saat 10.00’da açılıyormuş. Görevlilerin gelmesini beklerken müzenin girişindeki geniş verandalı ahşap evi inceliyoruz. Verandanın özellikle işlemeli ahşap direkleri dikkat çekiyor. Müzede Gürcistan’ın çeşitli yerlerinden sökülerek getirilip burada tekrar kurulmuş evler ve çok sayıda etnografik malzeme sergileniyor.
Sabah uyanmışsınız ortalık bembeyaz, farklı duygular yine sizi almış götürmüş. Hangisini düşüneceğinize karar veremiyorsunuz. Biraz üşüme, evde kalma hissi, sobanıza biraz daha odun atma hissi. Sonra dışarıya çıkıp bir şekilde kestane bulup sobada pişirme telaşı. Duygularınız sizi yönlendirme konusunda bayağı hareketli.
