“… Kuzey ormanlarından çıkıp geldiler, cesur, dağınık, marifetli ve henüz yolun başındaydılar. Önce bozkıra, sonra Çin içlerine ve sonra da sonu başı belli olmayan bir sel gibi garba doğru yayıldılar…
Aynı korkuları, aynı beklentileri, aynı yaşam biçimlerini destekleyen… Ve bir şekilde içimizdeki o sesin yükselmeye imkân bulduğu ve bizi kendi yaşam yolumuza çağırdığı gerçeğini fark ettiğimizde başlayan dönüşüm…
Şamanlar aynı zamanda insan olmaktan büyücü olmaya giden o gözle görülemeyen ama dönüşülmesi mümkün olan ancak aklımızla algılayabileceğimiz şekilde anlamamıza imkân vermeyen o yolda yürürler; sonsuzluğa doğru…
Onun üzerine düşünmeden edemiyorum. İran, Pakistan, Hindistan ve Nepal yolunda hep at dikkatimi çekmişti. Bu yolculukta ise (Suriye, Lübnan, Ürdün ve Mısır) hep kartal görüyorum. At beni kartala götürdü…
Keçilerin arasına karışmış, görünce onu öyle bana hissettirdiği duyguya bıraktım kendimi uzun bir süre. O görkemli boynuzları; ehlileştirilmemiş, doğal, gizemli ve vahşi bir yanı olduğunu anlatır gibiydi. Duruşu dimdik ve etrafı keskince dinleyen dikkati ona yabansı bir görünüm veriyordu adeta. Bakışları, duruşu, yürüyüşü kesinlikle hiçbir hayvana benzemiyordu. Ona saygı duymamak imkânsız…
Dünyanın çok önemli uygarlıklarına sahne olmuş bu yerlerde hala çok ilkel ve kendini tekrar eden bir yaşam görmek! Çok fazla genelleme yapmamak adına gayret etmeye çalışıyorum ama bu coğrafyada kime merhaba dediysem senden hoşlanıyorum dedi veya o tavırlar içine girdi. Hayatımın dakika bir gol bir evlenme tekliflerini de bu coğrafyada aldım. Bu benim karşı konulamaz [...]
Her şeyin bir müziği vardır, doğadaki her sesin… Bazı insanlar bilirler, duyarlar bunu, bir kuş sesinin hangi notada seslendiğini çıkarıverirler; her sesi notaya döküverirler; her bin insandan biri böyle doğar; böyle insanlara ‘absolüt’ denir…
Korkak yürekler bu defa suya göz dikti! Su, hava, ateş ve toprak; dört element insanlığa ait değildir. Tüm canlılara, tüm ekosisteme aittir. Aidiyet duygumuz başka birçok şeye karşı en başta gelişen en zararlı yanlarımızdan biri ne yazık! Söyleyeceklerim, aklımdan geçenler ruhumu yaralıyor. Sözcükler direniyor; söylemek istediklerime direniyorlar. Buna rağmen söylemeden edemeyeceğim şeyler var. Çünkü onlar [...]
İnsanoğlu geceden ve gündüzden doğduğu zamana göre enerji alır. Gece doğan bir insan gecenin erkinin desteğine sahiptir, tıpkı gündüz doğanın gündüzün erkinin desteğine sahip olması gibi…
Konuşmaktan konuşmaya fark var; kimi sözcükleri öylesine başıboş ve bol keseden sarf ederken, kimi her bir sözcüğün, her bir cümlenin yerinde ve yeterince kullanılmasından yanadır…
